از مزاياي حباب سازها ميتوان به موارد زير اشاره كرد :

Pاصلاح كننده جدا شدگي :

 با ميزان پخش مناسب در سطح بتن پوشش يكدستي به بتن داده و تا حدودي جداشدگي سنگدانه ها را اصلاح مي كند.

Pافزايش كار پذيري :

      سطح بتن با حباب هوا كار پذيري بالاتري نسبت به بتن هاي معمولي دارد و ليسه اي كردن و پرداخت سطوح آن با راحتي بيشتري انجام ميگردد. ليسه اي كردن سطح بتن با ماله حباب هاي سطح بتن را از بين ميرود. در صورتي كه بخواهيم با دستگاه سطح بتن را ليسه اي كنيم ، سطح ما نبايد سطح كف سازي باشد. زيرا به دليل سرعت بالاي دستگاه و تيغه آن ، حباب هاي لايه زير سطح بتن از بين ميرود كه اين امر باعث پديده اي در بتن مي شود كه به آن " تاول زدن " بتن مي گويند.

P عدم آب اندازي :

      اضافه كردن حباب به بتن مانع آب اندازي بتن مي شود ( Bleeding ) . وقتي ويبره ميشود و كاملاً جا مي افتد اگر آب آن زياد باشد ، كم كم آب به سطح بتن مي آيد و به اصطلاح آب مي اندازد و اگر بتن كم آب باشد ، در نقطه اي كه ميله ويبراتور قرار دارد آب جمع مي شود و آن ناحيه شل مي شود. به اين حالت اصطلاحا خونريزي داخلي بتن مي گونند.

P كاهش نفوذ پذيري :

      مهمترين خصوصيتي كه افزودني هاي حباب ساز در بتن ايجاد ميكنند ، و دليل عمده بكار بردن اين مواد در بتن ، كاهش نفوذ پذيري است كه در بتن ايجاد ميكند. حباب هاي ريز كروي كه قطري حدود 100 تا 150 ميكرون دارند لوله هاي باريك موئينه در بتن را از بين ميبرند ، قطعه قطعه مي كنند و يا با قرار گرفتن در ابتدا و انتهاي اين لوله ها آنها را آب بند ميكنند و مانع ورود آب درون آنها مي شوند. با اين عمل فشار اسموزي درون اين لوله ها از بين ميرود و مانع ورود آب به بتن مي شود. در نتيجه در سيكل هاي ذوب و انجماد به بتن آسيب نمي رسد. در واقع بتن آب بند مي شود. همچنين حباب هاي هوا باعث آب بندي بتن در برابر مايعات ، گازها ، حملات سولفاتي نيز آب بند شده و عمر بيشتري پيدا ميكند.

     مواد شيميايي حباب ساز مي تواند از نمك هاي رزين چوب ، دترجنت مصنوعي ، نمك هاي اسيد چرب ، نمك اسيدهاي پتروشيمي و ... باشد. جهت استفاده از اين مواد در بتن بايد قبل از هر كاري ميزان ماده جامد آن ( Solid Contetn  ) را به دست آورد. به اين ترتيب كه نمونه را در كوره قرار مي دهند تا آب آن تبخير شود. آنچه باقي ميماند ماده جامد افزودني است كه آزمايشات بايد بر حسب ميزان آن در واحد وزن يا حجم ماده افزودني انجام شود. اين آزمايش براي افزودني هايي كه به شكل مايع ارائه نمي شوند نيز بايد انجام شود. زيرا افزودني هاي پودري نيز 8% آب در خود دارند. درصد پودري كه پس از خشك شدن باقي مي ماند برحسب وزن سيمان محاسبه مي شود. اين مواد افزودني نسبت به نحوه مصرف ، ميزان مصرف و زمان مصرف حساس هستند و اين موارد بايد از كارخانه توليد كننده آنها سؤال شود. غالباً بايد حباب ساز به آب بتن اضافه شود و كف آن توليد شده بعد در بتن ريخته شود.

     پس از ساخت بتن با اين مواد نمونه گيري از بتن به عمل مي آوريم ، نمونه را با ماژيك سياه كرده و سپس چرب ميكنيم و بعد با زاج ، زينك و يا پودر بچه آن را سفيد ميكنيم و سپس حباب هاي هوا را زير ميكروسكوپ مشاهده مي نماييم. حباب ها بايد شكلي كاملاً منظم و كروي داشته باشند. حباب هايي كه به اين شكل نيستند حباب هاي هواي مفيد براي بتن نبوده و در واقع سوراخ هايي در بت هستند كه باعث آسيب رساندن به آن ميشوند. حباب هاي هوا پخش يكنواختي در سطح بتن دارند. فاصله بين حباب هاي هوا به نام فاصله يا ضريب بحراني نام دارند . اين فاصله تعيين كننده است. هرچه حباب ها ريزتر باشند اين فاصله كمتر است و در نتيجه تعداد حباب ها بيشتر خواهد بود و بالطبع دوام بتن بيشتر خواهد بود. اگر حباب هوا در جريان ورودي آب قرار گيرد مانع وارد شدن آب به بتن مي شود . اين حباب ها مثل دمپر در بتن عمل مي كند و باعث گرفتن تنش از آن مي شوند و موجب ميشوند در سيكل هاي ذوب و يخ بتن نتركد. ( در طول يك زمستان ممكن است بتن حدود 300 بار سيكل ذوب و انجماد را طي كند. )

     بر مبناي بزرگترين سنگدانه و معيار هاي ديگري در بتن به ميزان 4% در حجم بتن بايد حباب داشته باشيم. اگر از اين ميزان بيشتر باشد به ازاي هر يك درصد حباب اضافه  5%  از مقاومت بتن كاسته ميشود. در اين 4% بايد ميزاني كه در حين حمل و نقل بتن و ويبره كردن آن از بين ميرود نيز محاسبه گردد. اين كه چه قدر از ماده افزودني بايد استفاده كنيم تا اين ميزان حاصل شود را بايد در آزمايشگاه به دست آوريم . ميزان مصرف بهينه ماده افزودني در بتن را بايد به طور دقيق تعيين كنيم.

     استفاده از سنگدانه هاي ريز دانه و تيز گوشه مثل ماسه باعث نگهداشتن حباب در بتن مي شود ، چون سطح ويژه آن نسبت به گرد گوشه ها بيشتر است.

     در استفاده از افزودني هاي ديگر در بتن و يا به كار بردن نوع هاي خاص بتن بايد آزمايشات لازم صورت گيرد تا اثر برهم كنش مواد در بتن مشخص شود. بطور مثال ميكروسيليس باعث شكستن حباب هوا مي شود و بايد به بتن ميكروسيليسي هواساز بيشتري بزنيم. و يا در مصرف روان كننده ها بايد در نظر داشته باشيم كه خود روان كننده ميزاني حباب به بتن اضافه مي كند و ميزان مورد لزوم استفاد از حباب ساز را كاهش مي دهد. مواد قليايي  سيمان  نگهدارنده حباب هوا هستند. فشار هوا و بخار ( عمل آوري ) باعث تركيدن و از بين رفتن حباب ها مي شود.

اگر در پاي قالب متوجه شويم كه ميزان حباب هوا  كمتر از40% است  ميتوان 1% حباب ساز به آن اضافه كرد و در حد 1 دقيقه در ميكسر چرخاند .  اين عمل ( Retempering  ) براي يك بار مجاز است.